முள்ளிவாய்க்கால் இனவழிப்பில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோருக்கும், அரசியல் கைதிகளுக்கும் நீதி வழங்க மறுத்து, போர்க்குற்றங்களுக்குப் பொறுப்புக்கூறத் தவறிய சிங்கள அரசு, சர்வதேச அரங்கில் மனித உரிமைகள் குறித்துப் பேசுவது வெட்கக்கேடானது.
சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர், வட-கிழக்கில் திட்டமிட்ட குடியேற்றங்கள் வாயிலாகத் தமிழர் நிலங்களை அபகரித்ததோடு, அதற்காக இனப்படுகொலையையும் அரங்கேற்றிவிட்டு, இன்று உலக அரங்கில் பிற நாடுகளின் எல்லைகள் குறித்து நியாயம் கற்பிப்பது கேவலத்தின் உச்சமாகும்.
சர்வதேச அளவில் பாலஸ்தீனத்தின் சுயநிர்ணய உரிமையை ஆதரிக்கும் சிங்கள ஆட்சி, உள்நாட்டில் சுயநிர்ணய உரிமையையும் சமஷ்டி அதிகாரப் பகிர்வையும் கோரிய தமிழர்களின் ஜனநாயக மற்றும் ஆயுதப் போராட்டங்களை இரும்புக்கரம் கொண்டு நசுக்கியது. உள்நாட்டில் ஓர் ஒடுக்குமுறையைக் கையாண்டுவிட்டு, சர்வதேச அரங்கில் ஒடுக்கப்படும் இன்னொரு தேசிய இனத்திற்காகக் குரல் கொடுப்பது உலகை ஏமாற்றும் அரசியல் கபட நாடகமாகும்.
இலங்கை பிரதிநிதிகள் ஆற்றும் இந்த உரைகள் ஒடுக்கப்படும் மக்கள் மீதான உண்மையான கரிசனையால் வந்தவையல்ல. ஜெனீவா மனித உரிமைப் பேரவையில் போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் மனித உரிமை மீறல்களுக்கு எதிராக இலங்கை நெருக்கடிகளைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம், சர்வதேச அரங்கில் அரபு மற்றும் இஸ்லாமிய நாடுகளின் வாக்குகளைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளப் பயன்படுத்தப்படும் மலிவான இராஜதந்திர தந்திரோபாயமே இது.
போருக்கு முன் இஸ்ரேலுக்குச் சாமரம் வீசிவிட்டு, போர் முடிந்ததும் இஸ்ரேல் எதிர்ப்பாளராக வேஷம் போட்ட மகிந்தவின் அதே நாடகத்தைத்தான் இப்போது ஜே.வி.பி-யினரும் அரங்கேற்றுகின்றனர்.
தாங்கள் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரானவர்கள், ஒடுக்கப்படும் மக்களின் பக்கம் நிற்பவர்கள் என்ற ஒரு போலி முற்போக்கு பிம்பத்தை சர்வதேச சமூகத்திற்கு முன்னால் கட்டமைக்க இந்த மேடைகளை சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் தொடர்ந்து பயன்படுத்துகின்றனர்.
2009-க்கு முற்பட்ட ஈழப்போர்க் காலகட்டத்தில், தமிழர்களின் ஆயுதப் போராட்டத்தை நசுக்குவதற்குத் தேவைப்பட்ட அதிநவீன ஆயுதங்களுக்காக இஸ்ரேலுடன் நெருங்கிய இராணுவ மற்றும் உளவுத்துறை உறவுகளை இலங்கை பேணியது. தமிழர்களின் பேரழிவுக்குக் காரணமான முக்கிய ஆயுதங்களில் சில இஸ்ரேலியத் தயாரிப்புகளே. செஞ்சோலை முதல் முள்ளிவாய்க்கால் வரை தமிழர்கள் மீது குண்டுமழை பொழிந்த வான்படையின் ‘கபீர்’ (Kfir) போர் விமானங்கள், கடற்படையின் ‘சூப்பர் டோரா’ (Super Dvora) தாக்குதல் படகுகள் மற்றும் ஆளில்லா விமானங்கள் ஆகியவற்றை இஸ்ரேலே வழங்கி, இலங்கை அரசின் போர்க்கள வெற்றியில் முக்கியப் பங்காற்றியது. அக்காலகட்டத்தில் இஸ்ரேலின் மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்து சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் எவ்விதக் கேள்வியும் எழுப்பவில்லை.
பாலஸ்தீனத்திற்கு 1967-ஆம் ஆண்டிற்கு முந்தைய எல்லைகளுடன் கூடிய ‘சுதந்திர அரசு’ அமைய வேண்டும் என வாதிடும் இதே ஜே.வி.பி.தான், தமிழர்களின் வரலாற்றுத் தாயகமான வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களின் இணைப்பைக் கடுமையாக எதிர்த்தது. அதுமட்டுமின்றி, 2006-ஆம் ஆண்டு நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்து, அந்த இரு மாகாணங்களின் இணைப்பையும் சட்டத்தின் மூலம் ரத்துச் செய்து, தமிழர்களின் நிலத்தொடர்ச்சியைக் குலைத்தது என்பதும் இங்கு நினைவுகூரத்தக்கது.
இஸ்ரேல் எவ்வாறு ‘தொல்பொருள் ஆய்வுகள்’, ‘பாதுகாப்பு வலயங்கள்’ என்ற போர்வையில் பாலஸ்தீனர்களின் பூர்வீக நிலங்களைப் படிப்படியாக ஆக்கிரமிக்கிறதோ, அதே உத்தியைத்தான் சிங்களப் பேரினவாத அரசுகளும் பின்பற்றுகின்றன. வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களில் தொல்பொருள் திணைக்களம், வனவளத் திணைக்களம் மற்றும் மகாவலி அதிகார சபை ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தித் தமிழர்களின் நிலங்களைச் சுவீகரிக்கும் அரச பொறிமுறையானது, இஸ்ரேலின் ஆக்கிரமிப்பு வடிவத்தை அடியொற்றியதே ஆகும்.
பாலஸ்தீன நிலங்களை அபகரிப்பதற்காக, விவசாயத்தையும் இராணுவப் பாதுகாப்பையும் ஒருங்கிணைத்த ‘கிபுட்ஸ்’ (Kibbutz) எனும் ஆயுதமேந்திய குடியேற்ற முறையை இஸ்ரேல் பயன்படுத்தியது. 1980-களில் ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனவின் அரசாங்கம் இதே இஸ்ரேலிய உத்தியைக் கையாண்டுதான், தமிழர் தாயகப் பகுதிகளில் ஆயுதமேந்திய ‘சிங்கள எல்லைக் கிராமங்களை’ (மணலாறு / வெலிஓயா) உருவாக்கியது. ஒட்டுமொத்தத்தில், தமிழர் நில அபகரிப்புக்கான இந்த மூலோபாயத்தை இஸ்ரேலிடமிருந்துதான் இலங்கை கற்றுக்கொண்டது.
இஸ்ரேலின் அரச நீர் முகாமைத்துவ மற்றும் பொறியியல் ஆலோசனை நிறுவனமான ‘தஹால்’ இலங்கையின் மகாவலி அபிவிருத்தித் திட்டத்தில் நேரடியாகப் பணியாற்றியது. இந்த மகாவலித் திட்டத்தின் (குறிப்பாக System L) ஊடாகவே, தமிழர்களின் தாயகப் பகுதியான மணலாறு (வெலிஓயா) பகுதிகளில் பாரிய சிங்களக் குடியேற்றங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. அதாவது, சிங்கள அரசு தமிழர் நிலங்களை ஆக்கிரமித்து அங்கு குடியேற்றங்களைச் செய்வதற்கு, இஸ்ரேலிய நிறுவனத்தின் தொழில்நுட்ப அறிவே நேரடியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.
பாலஸ்தீனப் போராளிகள் தாக்குதல் நடத்தினால், அவர்களின் குடும்ப வீடுகளை இடித்துத் தரைமட்டமாக்குவது, ஒட்டுமொத்த மக்கள் மீதும் பொருளாதாரத் தடைகளை விதிப்பது, அவர்களைக் கொல்லுவது ஆகியவை இஸ்ரேல் கையாளும் ‘கூட்டுத் தண்டனை’ (Collective Punishment) உத்தியாகும். 1990-களில் இலங்கையின் பாதுகாப்பு இராஜாங்க அமைச்சராக இருந்த ரஞ்சன் விஜேரத்ன போன்றவர்கள், இஸ்ரேலின் இந்த ஒடுக்குமுறை உத்திகளை வெளிப்படையாகவே புகழ்ந்து அதனைப் பின்பற்றினார்கள். ஈழப்போர்க் காலத்தில் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டின் மீது பல ஆண்டுகளாக விதிக்கப்பட்ட கடுமையான மருத்துவ, எரிபொருள் மற்றும் பொருளாதார தடைகளும், மக்கள் வாழ்விடங்கள் மீதான கண்மூடித்தனமான குண்டுவீச்சுகளும் தற்செயலானவை அல்ல; இவை இஸ்ரேலிய இராணுவ மற்றும் உளவுத்துறை மூலோபாயங்களின் நேரடிப் பிரதிபலிப்புகளே ஆகும்.
முன்னாள் ஜனாதிபதியும், முன்னாள் பாதுகாப்புச் செயலாளருமான கோட்டாபய ராஜபக்ச, இஸ்ரேலின் கொடூரமான இராணுவ மற்றும் புலனாய்வுக் கட்டமைப்பை அடியொற்றிச் செயல்பட்டவர். தனது பதவிக்காலத்தில் இஸ்ரேலுடன் நெருங்கிய தொடர்பைப் பேணிய அவர், பல இரகசியப் பயணங்களை அங்கு மேற்கொண்டுள்ளார். இஸ்ரேல் எவ்வாறு பாலஸ்தீனர்களை வீதித் தடைகள், அதிஉயர் இராணுவக் கண்காணிப்பு, அதிஉயர் பாதுகாப்பு வலயங்கள் (HSZ) மற்றும் திட்டமிட்ட குடித்தொகை மாற்றியமைப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் ஒடுக்குகிறதோ, அதே “இஸ்ரேலிய ஒடுக்குமுறை மாதிரியை” வடக்கு – கிழக்குத் தமிழர் தாயகத்தில் அவர் நடைமுறைப்படுத்தினார். இதற்காக, அதிநவீன உளவுத் தொழில்நுட்பங்களையும், நேரடி மூலோபாய ஆலோசனைகளையும் அவர் இஸ்ரேலிய நிபுணர்களிடமிருந்தே நேரடியாகப் பெற்றுக்கொண்டார்.
இஸ்ரேல் தன் மீது முன்வைக்கப்படும் நியாயமான மனித உரிமை விமர்சனங்களை எல்லாம் “யூத எதிர்ப்பு” என்று முத்திரைகுத்தி, சர்வதேச சமூகத்தின் வாயை அடைக்க முற்படுகின்றது. இதே உத்தியைத்தான் சிங்கள அரசும் அச்சுப்பிசகாமல் கையாள்கிறது. ஐ.நா சபையோ, மனித உரிமை அமைப்புகளோ, அல்லது தனிநபர்களோ யார் தன் மீதான இனவழிப்பு மற்றும் போர்க்குற்றங்களைச் சுட்டிக்காட்டினாலும், அவர்களை “புலிகளின் பினாமிகள்” அல்லது “பயங்கரவாதத்திற்குத் துணைபோவோர்” என்று சிங்கள அரசு முத்திரைகுத்துகிறது. மனித உரிமை மீறல்களுக்குப் பதிலளிக்காமல் தட்டிக்கழிப்பதற்கும், சர்வதேச விசாரணைகளை முடக்குவதற்கும் இரு நாடுகளின் அரசப் பிரச்சார இயந்திரங்களும் ஒரே மாதிரியான தற்காப்பு மொழியையே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துகின்றன.
இஸ்ரேல் அரசு தமது போர்க்குற்றங்களையும், ஆக்கிரமிப்புகளையும் சர்வதேச அரங்கில் நியாயப்படுத்துவதற்கு “ஹஸ்பாரா” (Hasbara – Public Diplomacy) என்ற நன்கு திட்டமிடப்பட்ட அரச பிரச்சாரக் கட்டமைப்பைப் பயன்படுத்துகிறது. ‘நாங்கள் ஜனநாயக நாடு, எங்களைச் சுற்றிலும் பயங்கரவாதிகள்’ என்பதே அந்தப் பிரச்சாரத்தின் மையக்கருத்து. இதையே அச்சுப்பிசகாமல் இலங்கை அரசும் பின்பற்றியது. தமிழர்களின் ஆயுதப் போராட்டத்தை நசுக்குவதற்கு, ‘நாம் மக்களை மீட்கவே பயங்கரவாதத்தை ஒழிக்கிறோம்’ எனக் கூறி, அதனை ஒரு “மனிதாபிமான மீட்பு நடவடிக்கை” என்ற போலிப் பிரச்சாரமாக உலக அரங்கில் கட்டமைப்பதற்கு, இலங்கை இந்த இஸ்ரேலிய உத்தியையே முழுமையாகக் கையாண்டது.
இஸ்ரேல் அரசாங்கம் பாலஸ்தீனர்களை எவ்விதக் குற்றச்சாட்டுகளோ, முறையான நீதிமன்ற விசாரணைகளோ இன்றிப் பல ஆண்டுகளாகச் சிறையில் அடைத்து வைப்பதற்கு “நிர்வாகக் காவல்” (Administrative Detention) என்ற கொடூரமான சட்டத்தைப் பயன்படுத்துகிறது. இதனை ஐ.நா. போன்ற சர்வதேச மன்றங்களில் இலங்கை அரசு கண்டிக்கிறது. ஆனால், அச்சுப்பிசகாமல் இதே ஒடுக்குமுறை அதிகாரங்களைக் கொண்ட “பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்தை” ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தி, இலங்கை அரசு பல தமிழ் அரசியல் கைதிகளைத் தசாப்தக் கணக்கில் விசாரணையின்றிச் சிறைகளில் அடைத்து வைத்துள்ளது. ‘தேசியப் பாதுகாப்பு’ என்ற பெயரில் இஸ்ரேலின் ஒடுக்குமுறை உத்திகளை உள்நாட்டில் அப்படியே பிரயோகித்துவிட்டு, சர்வதேச மேடைகளில் மனித உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுப்பது அப்பட்டமான உலக மகா நாடகமேயன்றி வேறில்லை.
அதேவேளை தங்களின் சுயநிர்ணய உரிமைக்காக உலக நாடுகளின் ஆதரவைக் கோரும் பாலஸ்தீனத் தலைமை, ஜெனீவா மனித உரிமைப் பேரவையில் தமிழர்களுக்கு எதிரான போர்க்குற்றத் தீர்மானங்கள் கொண்டுவரப்பட்ட போதெல்லாம், இலங்கை அரசுக்கே ஆதரவளித்தது. ஒரு ஒடுக்கப்படும் இனம், இன்னொரு ஒடுக்கப்படும் இனத்தின் (தமிழர்களின்) நியாயமான போராட்டத்தை நிராகரித்து, ஒடுக்கும் இலங்கை அரச இயந்திரத்தின் ‘இறையாண்மைக்கு’ ஆதரவளித்தது உலக அரசியலின் இருண்ட பக்கமாகும்.
1970களில் தந்தை செல்வா, அமிர்தலிங்கம் போன்ற தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள், ஒடுக்கப்படும் இனங்களின் விடுதலையை ஆதரிக்கும் கொள்கையின் அடிப்படையில் சர்வதேச மேடைகளில் பாலஸ்தீன விடுதலைக்குக் குரல் கொடுத்தனர். ஈழப்போராட்டத்திற்கு அரபு நாடுகளின் தார்மீக ஆதரவு கிடைக்கும் என அவர்கள் நம்பினர். ஆனால் அவை இலங்கை அரசாங்கத்தின் ஒடுக்குமுறைக்கே முழுமையான ஆதரவை வழங்கியிருந்தன.
1993 ஆம் ஆண்டு ஒஸ்லோ ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்ட பின்னர், யாசர் அராபத் தலைமையிலான பாலஸ்தீன அதிகார சபை தம்மை உலக நாடுகளின் அங்கீகாரம் பெற்ற ஒரு ‘அரசாகக்’ காட்டிக்கொள்ள முற்பட்டது. அதற்காக, உலகெங்கும் சுயநிர்ணய உரிமைக்காகப் போராடிய பிற விடுதலை இயக்கங்களைத் தள்ளிவைக்க ஆரம்பித்தது. ஒரு காலத்தில் ஈழப்போராளிகளுக்குப் பயிற்சி அளித்த அதே பாலஸ்தீனத் தலைமை, ஒஸ்லோ ஒப்பந்தத்திற்குப் பின்னர் இலங்கை அரசாங்கத்தோடு நெருக்கமான உறவைப் பேணியது. ஈழத்தமிழர்களின் ஆயுதப் போராட்டத்தை ‘பயங்கரவாதம்’ என்றும், ‘நாட்டைத் துண்டாடும் பிரிவினைவாதம்’ என்றும் இலங்கை அரசு முன்வைத்த வாதங்களை பாலஸ்தீன அதிகார சபை சர்வதேச மேடைகளில் ஆமோதித்தது.
இன்று பாலஸ்தீனத்தின் ரமல்லா (Ramallah) மாகாணத்தில் உள்ள பெய்த் துனியா (Beitunia) என்ற பகுதியில் உள்ள ஒரு பிரதான வீதிக்கு “மகிந்த ராஜபக்ச வீதி” எனப் பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது. தமிழர்கள் மீது கொத்துக் குண்டுகளையும், இரசாயன ஆயுதங்களையும் வீச இஸ்ரேலிடம் பில்லியன் கணக்கில் ஆயுதம் வாங்கிய ஒரு தலைவருக்கு, பாலஸ்தீன மண்ணில் வீதிக்கு பெயர் சூட்டப்பட்டமை வரலாற்றின் மிகமோசமான நிகழ்வாகும்.
ஐ.நா. சபையில் இஸ்ரேலை சிங்களம் விமர்சிப்பதெல்லாம் வெறும் கண்துடைப்பே. யதார்த்தத்தில் இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான இராணுவ, புலனாய்வு மற்றும் தொழில்நுட்ப உறவுகள் பிரிக்க முடியாதபடி பின்னப்பட்டுள்ளன. உள்நாட்டில் கண்காணிக்க இஸ்ரேலிய நிறுவனங்களின் அதிநவீன இணையக் கண்காணிப்புத் தொழில்நுட்பங்களை இலங்கை உளவுத்துறை பல ஆண்டுகளாகப் பயன்படுத்தி வருகிறது. மேலும் இலங்கை இராணுவம் தனது வான்பரப்பு மற்றும் எல்லைப் பாதுகாப்பிற்காக இஸ்ரேலின் அதிநவீன பாதுகாப்புத் தொழில்நுட்பங்கள் மீது அதிக ஆர்வம் காட்டி வருகின்றது.
இன்று காஸா முதல் மத்திய கிழக்கு வரை இஸ்ரேல் பயன்படுத்தும் ஆளில்லா உளவு விமானங்களின் ஆரம்பகாலப் பரிசோதனைக் களமாக, ஈழத்தமிழர்களின் வன்னிப் பெருநிலப்பரப்பே பலிகொடுக்கப்பட்டது. 90-களின் நடுப்பகுதியில், இஸ்ரேலின் ‘ஐ.ஏ.ஐ சேர்ச்சர்’ (IAI Searcher) மற்றும் ‘ஸ்கவுட்’ (IAI Scout) போன்ற அதிநவீன ஆளில்லா உளவு விமானங்களைக் கொள்வனவு செய்த முதல் தெற்காசிய நாடு இலங்கையே ஆகும். தமிழர்களின் வசிப்பிடங்களைக் கண்காணித்து, கபீர் போர் விமானங்களின் குண்டுவீச்சுக்குத் துல்லியமாக இலக்குகளைக் காட்டிக்கொடுக்க இந்த இஸ்ரேலிய தொழில்நுட்பம் பயன்படுத்தப்பட்டது. தமிழர்களின் இரத்தத்தால் வன்னிக் களத்தில் பரிசோதிக்கப்பட்டு “போர்க்களத்தில் நிரூபிக்கப்பட்டவை” (Combat-Proven) என்ற சான்றிதழுடனேயே, இஸ்ரேலிய ஆயுத நிறுவனங்கள் தமது தொழில்நுட்பத்தை இன்று உலக நாடுகளுக்குச் சந்தைப்படுத்துகின்றன.
இலங்கையில் போருக்குப் பின்னரான காலப்பகுதியில் இஸ்ரேலியச் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்குச் சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் சிவப்புக் கம்பளம் விரித்துள்ளனர். கிழக்கு மாகாணத்தின் அறுகம்பே முதல் தென்பகுதிக் கடற்கரைகள் வரை இஸ்ரேலியர்களின் ஆதிக்கம் பெருமளவு அதிகரித்துள்ளது. அங்கு ஹீப்ரு மொழிப் பெயர்ப்பலகைகள், ‘சபாட் ஹவுஸ்’ (Chabad House) எனப்படும் யூத வழிபாட்டு மையங்களும் அமைக்கப்பட்டதோடு மட்டுமல்லாமல், சுற்றுலா விசாவில் வரும் இஸ்ரேலியர்கள் உள்ளூர் மக்களைப் புறக்கணித்துத் தமக்கான ஒரு பிரத்தியேகப் பொருளாதார வளையத்தையே அங்கு உருவாக்கியுள்ளனர்.
பொதுபல சேனா போன்ற கடும்போக்குச் சிங்கள-பௌத்த அமைப்புகளுக்கு இஸ்ரேலின் கருத்தியல் மீதே அளவுகடந்த ஈடுபாடு உள்ளது. யூதர்களுக்கென ஒரு தனி நாடாக இஸ்ரேல் தன்னை (Zionist Ethno-state) நிலைநிறுத்திக் கொண்டதைப் போலவே, இலங்கையையும் “பௌத்தர்களுக்கான இஸ்ரேலாக” மாற்ற வேண்டும் என இந்த அமைப்புகளின் தலைவர்கள் பகிரங்கமாகவே மேடைகளில் முழங்கியுள்ளனர். சிறுபான்மையினரை ஒடுக்கி, ஒரு இன-மத மேலாதிக்க (Ethno-religious Supremacist) அரசைக் கட்டமைப்பதற்கு இஸ்ரேலே தமக்கான சிறந்த முன்னுதாரணம் என இலங்கையின் பேரினவாத அமைப்புகள் கருதுகின்றன.
ஈழப்போரின் இறுதிக்கட்டத்தில், சர்வதேசச் சட்டங்கள், மனித உரிமைகள் மற்றும் பொதுமக்கள் இழப்புகள் என எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் தமிழர்களின் ஆயுதப் போராட்டத்தை இலங்கை அரசு கொடூரமாக நசுக்கியது. போர் முடிந்த பின்னர், “பயங்கரவாதத்தைத் தோற்கடித்தல்” என்ற பெயரில் இலங்கை நடத்திய சர்வதேச இராணுவக் கருத்தரங்குகளில் கலந்துகொண்ட இஸ்ரேலியப் பாதுகாப்பு நிபுணர்கள், இந்த ‘இலங்கை மாதிரியை’ (Sri Lankan Model of Counter-Insurgency) மிகத் தீவிரமாக உள்வாங்கினர். பொதுமக்களைப் ‘பாதுகாப்பு வலயங்களுக்குள்’ (No Fire Zones) செல்லுமாறு அறிவித்துவிட்டு, அவர்கள் அங்கே கூடியதும் கொடூரமாகக் குண்டுவீசிக் கொன்றொழித்த அதே ‘முள்ளிவாய்க்கால் உத்தியைத்தான்’, இன்று காஸாவில் இஸ்ரேல் தனது கண்மூடித்தனமான அழிப்பு மற்றும் முற்றுகைப் போருக்கு முக்கிய முன்னுதாரணமாகப் பயன்படுத்தி வருகிறது என்பது பலரும் அறியாத கசப்பான உண்மையாகும்.
உலக அரசியலில் ‘மனித உரிமைகள்’ என்பதும், ‘ஒடுக்கப்படும் மக்கள் மீதான அனுதாபமும்’ வெறும் இராஜதந்திரப் பகடைக்காய்களாகவே பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை இலங்கை – இஸ்ரேல் – பாலஸ்தீன முக்கோண உறவு அப்பட்டமாகத் தோலுரிக்கிறது. முள்ளிவாய்க்கால் முதல் காஸா வரை, அரசுகளின் ஒடுக்குமுறை வடிவங்களும், நில ஆக்கிரமிப்புகளும், இனவழிப்பு உத்திகளும் ஒன்றே, ஆனால் தங்களது இருப்புக்காகவும் அரசியல் நலன்களுக்காகவும் அந்த நாடுகள் அணியும் முகமூடிகள்தான் வேறு.
ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட இனம் தமக்கான விடுதலையைக் கோரும்போது, இன்னொரு ஒடுக்கப்பட்ட இனத்தின் அழிவுக்குத் துணைநிற்பதோ அல்லது மௌனம் காப்பதோ வரலாற்று அறமாகாது. எங்கு, யார் மீது நிகழ்த்தப்பட்டாலும் அநீதி அநீதியே; உண்மையான நீதி என்பது அரசியல் எல்லைகளையும், நாடுகளின் இராஜதந்திரக் கணக்குகளையும் தாண்டி, ஒடுக்கப்படும் மக்களின் பக்கம் எவ்விதச் சமரசமுமின்றி நிற்பதிலேயே அடங்கியுள்ளது.
About the Author
